Lumbale osteochondrose is een chronische degeneratieve-dystrofische ziekte van de lumbale wervelkolom, die de structuren van de tussenwervelschijven en aangrenzende lumbale wervels aantast. Het treft voornamelijk mensen in de werkende leeftijd. Het manifesteert zich met verschillende symptomen, waarvan de belangrijkste pijn in de onderrug en benen zijn, bewegingsbeperking in de onderrug. Voor de diagnose worden onderzoeksmethoden zoals radiografie, computertomografie of magnetische resonantiebeeldvorming van de lumbale wervelkolom gebruikt. In dit artikel kunt u meer leren over de oorzaken, symptomen en methoden voor het diagnosticeren van osteochondrose van de lumbale wervelkolom.
Osteochondrose is het gevolg van veroudering van het lichaam. Sommige tekenen van deze ziekte zijn bij bijna elke persoon (!) te vinden, vanaf de leeftijd van 25 jaar. Maar de ernst van deze veranderingen, de snelheid van hun progressie en de mate van klinische manifestaties hangen van vele redenen af, vooral van hoe gezond een bepaalde persoon een levensstijl leidt. Matige fysieke activiteit, verplichte ochtendoefeningen, correcte lichaamshouding bij het uitvoeren van een aantal werkzaamheden (tuinieren, bouwen, banale huisreiniging, enz.), Orthopedisch matras - dit zijn de punten die de ontwikkeling van osteochondrose van de lumbale wervelkolom voorkomen.
Volgens statistieken is spinale osteochondrose in 80% van de gevallen de oorzaak van rugpijn.
Hoe ontstaat osteochondrose?
De gehele wervelkolom bestaat uit individuele wervels, tussen de lichamen waarvan zich tussenwervelschijven bevinden. Dat wil zeggen, er zit één schijf tussen twee wervels. De schijf bestaat uit een pulpachtige kern en een vezelige ring. De kern bevat veel water en zorgt voor demping en flexibiliteit van de wervelkolom. De vezelige ring bevindt zich langs de omtrek van de nucleus pulposus, alsof hij deze in zichzelf vasthoudt.
Bij langdurige verhoogde belasting van de nucleus pulposus verandert het zijn fysiologische eigenschappen, verliest het water en droogt het uit, en raakt het na verloop van tijd afgezonderd: de schijf wordt vlakker en de wervellichamen komen dichter naar elkaar toe. Samen met dergelijke processen verliest de vezelige ring in de nucleus pulposus zijn elasticiteit en begint hij uit te puilen onder invloed van mechanische belastingen. Dit wordt uitsteeksel genoemd. Vervolgens barst de vezelige ring en valt de nucleus pulposus door de resulterende scheuren naar buiten: er ontstaat een hernia. Een gedeelte van twee aangrenzende wervels en een tussenliggende schijf, een ruggengraatsegment genoemd, krijgt overmatige mobiliteit, waardoor de belasting op aangrenzende segmenten toeneemt. Overbelasting van aangrenzende segmenten veroorzaakt daarin een soortgelijk pathologisch proces. Deze veranderingen worden osteochondrose genoemd.
Om op de een of andere manier de stabiliteit van de wervelkolom te garanderen, vormen zich botgroei langs de randen van de wervellichamen, waardoor het steungebied groter wordt. Dit fenomeen wordt spondylose genoemd. Veranderingen in de gewrichten tussen de wervels worden spondyloartrose genoemd. Meestal lopen alle drie de pathologieën - osteochondrose, spondylose, spondyloartrose - naast elkaar.
Redenen
Wat veroorzaakt osteochondrose? Tegenwoordig zijn er verschillende theorieën over het voorkomen ervan:
- mechanische theorie: misschien moet de belangrijkste reden worden beschouwd als de regelmatige verhoogde belasting van de wervelkolom. Dat is de reden waarom osteochondrose een bijna verplicht lot is van laders, mijnwerkers, bouwers en mensen met soortgelijke beroepen. Het optreden van osteochondrose van het lumbale gebied wordt voornamelijk geassocieerd met het buigen en tillen van zware voorwerpen, gedwongen door een ongemakkelijke werkhouding;
- Een andere ontwikkelingsfactor kan een verkeerde houding zijn, in de verkeerde houding zitten, wat vooral belangrijk is voor mentale werkers;
- soms spelen erfelijke kenmerken van de structuur van de wervelkolom en de voeding van de individuele structuren een rol;
- traumatische theorie: elke verwonding aan de wervelkolom (zelfs de kleinste) kan een degeneratief proces veroorzaken;
- hormonale stofwisselingsstoornissen en endocriene ziekten kunnen het metabolisme in de weefsels van de wervelkolom negatief beïnvloeden en bijdragen aan de ontwikkeling van osteochondrose;
- De leeftijdstheorie impliceert natuurlijke slijtage van schijven tijdens het leven.
In zeldzame gevallen kan slechts één van deze theorieën het optreden van osteochondrose in elk specifiek geval verklaren. Vaak zijn meerdere factoren tegelijkertijd de oorzaak.
Overgewicht speelt een belangrijke rol bij het optreden van osteochondrose van de lumbale wervelkolom, omdat het op zichzelf een overbelasting voor de wervelkolom is. Hoe hoger de body mass index (mate van zwaarlijvigheid), hoe uitgesprokener de veranderingen in de wervelkolom gewoonlijk zijn. Andere redenen die het optreden van osteochondrose veroorzaken zijn onder meer:
- sedentaire levensstijl;
- ongezond dieet (fastfood, overtollige snoepjes, bewerkte voedingsmiddelen: dit alles leidt tot een onbalans van micro-elementen) en gebrek aan vocht;
- afwijkingen in de structuur van de wervelkolom (bijvoorbeeld de aanwezigheid van een extra lendenwervel);
- constant dragen van schoenen met hoge hakken;
- zwangerschap (als gevolg van overmatige belasting van de lumbale wervelkolom);
- plotselinge stopzetting van de training bij personen die professioneel betrokken zijn bij sport;
- roken en alcoholmisbruik: als factoren die het verouderingsproces in het lichaam versnellen.
Symptomen
De belangrijkste manifestatie van osteochondrose van de lumbale wervelkolom is pijn. De aard van de pijn, de plaats van oorsprong en de richting van verspreiding hangen af van welke receptoren geïrriteerd raken, dat wil zeggen hoe ernstig de veranderingen zijn in de tussenwervelschijf en de omliggende weefsels, of er sprake is van een uitsteeksel of een hernia, in welke richting het uitsteeksel zich heeft gevormd, enzovoort.
Er zijn reflex- en compressiesyndromen bij osteochondrose van de lumbale wervelkolom.
Reflexsyndromen ontwikkelen zich in gevallen waarin de receptoren van de vezelige ring van de aangetaste tussenwervelschijf, ligamenten en nabijgelegen gewrichtskapsels geïrriteerd zijn. Ze worden reflexen genoemd omdat ze, naast pijn, gepaard gaan met spiertonische, vegetatieve-vasculaire of neurodystrofische reflexveranderingen, dat wil zeggen dat irritatie met behulp van reflexen wordt overgebracht naar andere structuren, waardoor symptomen voornamelijk uit zachte weefsels ontstaan.
Compressiesyndromen ontstaan als gevolg van compressie (compressie) van zenuwwortels, bloedvaten of het ruggenmerg als gevolg van veranderingen gevormd tijdens osteochondrose.
Reflexsyndromen van de lumbale wervelkolom
Lumbago (lumbago): acute, plotselinge pijn in de lumbale regio die optreedt tijdens een ongemakkelijke beweging of op een moment van fysieke stress (veel minder vaak - zonder duidelijke reden). Er wordt aangenomen dat het optreden van lumbago geassocieerd is met de beweging van de nucleus pulposus binnen de vezelige ring, dat wil zeggen dat het zich ontwikkelt in de beginfase van osteochondrose. De pijn wordt vaak omschreven als een ‘lumbago’ of ‘een paal die vastzit in de onderrug’. Patiënten verstijven in de houding waarin de pijn hen trof. De geringste beweging veroorzaakt meer pijn (niezen, hoesten, proberen zich om te draaien in bed, een been bewegen). Als een persoon zich in een hellende positie bevond ten tijde van de ontwikkeling van de lumbago (wat het vaakst gebeurt), dan kan hij niet rechtop gaan staan. Ernstige spierspanning treedt reflexief op in de lumbale wervelkolom. Langs de wervels in dit gebied wordt een spierkam gevoeld, die soms met het blote oog zichtbaar is zonder aanraking, de spierspanning is zo uitgesproken. De palpatie is pijnlijk voor de patiënt. Deze verhoogde spiertonus speelt een immobiliserende rol en beschermt het aangetaste lumbale segment tegen pathologische mobiliteit, wat een verslechtering van de aandoening kan veroorzaken. De natuurlijke kromming van de wervelkolom in het lumbale gebied (lordose) is afgevlakt en kromming naar de zijkant (scoliose) is mogelijk als gevolg van spierspanning.
Lumbodynie – een ander reflexsyndroom van het lumbale niveau. Deze term betekent ook de aanwezigheid van pijn in de lumbale regio. Maar in tegenstelling tot lumbago treedt de pijn niet acuut op, maar geleidelijk, gedurende meerdere uren en zelfs dagen. De pijn is dof en pijnlijk van aard, van matige intensiteit, en wordt heviger bij bewegingen, terwijl u zit of staat, of wanneer u van de ene positie naar de andere gaat. Op je rug liggen met een kussen onder de onderrug geeft enige verlichting, maar het passief optillen van het gestrekte been in deze positie veroorzaakt meer pijn in de onderrug (het symptoom van Lassegue). Palpatie van de lumbale wervelkolom is pijnlijk, maar de reflexspierspanning is minder uitgesproken dan bij lumbago en is soms volledig afwezig. Beweging in de lumbale wervelkolom is beperkt, maar mogelijk. Dit betekent dat de patiënt tot een bepaald niveau naar beneden en opzij kan buigen (en dan wordt de pijn heviger).
Lumboischialgie – een ander type reflexsyndroom van het lumbale niveau. Deze term verwijst naar pijn in de lumbale regio, uitstralend naar de bil en het been (langs het achteroppervlak). De pijn varieert van aard, meestal pijnlijk, maar kan periodiek heviger worden, alsof u in het been schiet. Net als bij lumbodynie neemt deze toe bij elke beweging, bij lopen, bij inspanning, en neemt af als u op uw rug ligt. Het teken van Lassegue is meestal positief. Palpatie van de lumbale wervelkolom is pijnlijk, evenals druk op bepaalde punten (bijvoorbeeld in het midden van de lijn die de bil scheidt van de dij, in het midden van de achterkant van de dij, in het midden van de knieholte). Er is spanning in de onderrugspieren. Voorwaartse en zijwaartse buigingen zijn beperkt.
Compressiesyndromen van de lumbale wervelkolom
De klinische kenmerken zijn afhankelijk van welke structuur wordt onderworpen aan compressie.
Tussen de wervels in elk tussenwervelforamen bevinden zich zenuwwortels (spinale zenuwen): links en rechts. Als pathologische formaties bij osteochondrose van de lumbale wervelkolom (voornamelijk hernia's) de wortels comprimeren, ontwikkelt zich radiculopathie, waarvan de symptomen voor elke wortel verschillen. Gemeenschappelijk voor alle lumbale radiculopathieën is verhoogde pijn bij niezen, hoesten, bewegingen in de onderrug (vooral naar voren buigen), de aanwezigheid van spierspanning in het lumbale gebied en bewegingsbeperking in de lumbale wervelkolom. De meest voorkomende soorten radiculopathieën van de lumbale wervelkolom zijn:
- radiculopathie L1, L2, L3: pijn treedt op in de onderrug en straalt uit naar de voorste binnenkant van de dij. In hetzelfde gebied kan paresthesie optreden (gevoelens van kruipen, gevoelloosheid), de oppervlakkige gevoeligheid is verminderd (scherpe aanraking verschilt niet van gewone aanraking, het gevoel van koud en warm gaat verloren). De kniereflex neemt af, zwakte van de quadriceps femoris-spier wordt onthuld;
- radiculopathie L4: pijn vanuit de onderrug straalt uit naar het voorste onderste deel van de dij, het binnenoppervlak van het kniegewricht en iets lager langs de binnenkant van het onderbeen. In dezelfde gebieden wordt paresthesie gevoeld en gaat de oppervlakkige gevoeligheid verloren (verminderd). Zwakte ontwikkelt zich ook in de quadriceps femoris-spier, de kniereflex neemt af;
- radiculopathie L5: een van de meest voorkomende lokalisaties. De pijn straalt uit naar de bil, langs de buitenrand van het dijbeen, langs het voorste buitenoppervlak van het onderbeen naar de binnenrand van de voet en de grote teen. Hier wordt paresthesie gevoeld, de oppervlakkige gevoeligheid wordt aangetast en pijn bij niezen en hoesten wordt hier overgedragen. Bovendien wordt het moeilijk om de grote teen te strekken, omdat de spier die deze actie uitvoert, wordt geïnnerveerd door de L5-wortel. Soms is het moeilijk om met gestrekte voet op uw hiel te staan;
- radiculopathie S1: komt ook vaak voor bij osteochondrose van de lumbale wervelkolom. De pijn straalt uit naar de bil, langs de buitenste achterrand van het dijbeen, langs de buitenrand van het onderbeen naar de buitenrand van de voet en de 5e teen, hiel. Deze gebieden worden gekenmerkt door een gevoel van paresthesie en verminderde oppervlakkige gevoeligheid. De achillesreflex neemt af. Wanneer deze wortel beschadigd raakt, ontstaat zwakte van de onderbeenspieren en voetbuigers, waardoor het moeilijk wordt om op de tenen te staan en te lopen.
De gelijktijdige ontwikkeling van radiculopathie van meerdere wortels is mogelijk, dit is vooral typerend voor L5, S1. Het komt voor dat één hernia meerdere wortels comprimeert.
Als een hernia naar achteren uitpuilt, kan deze druk uitoefenen op het ruggenmerg. Dit is alleen mogelijk als de hernia zich in het bovenste lumbale gebied bevindt, omdat er geen ruggenmerg onder de tweede lendenwervel zit (daar worden de wortels van het ruggenmerg samengedrukt en ontstaat het cauda-equinasyndroom).
Als de vaten van het lumbale gebied, die bloed aan het ruggenmerg leveren, worden onderworpen aan compressie, dan ontstaat er in het geval van een acute stoornis van de bloedsomloop een beroerte in de wervelkolom, en bij langdurige compressie - myelopathie. Myelopathie manifesteert zich als bilaterale zwakte van de beenspieren, beginnend bij de voet en geleidelijk naar boven toe. Het gevoel in de benen is verminderd, de achillesreflex gaat verloren en later de kniereflex. Er kunnen urinewegstoornissen optreden (frequente, ‘dringende’ drang die onmiddellijke bevrediging vereist, urine-incontinentie).
Diagnostische methoden
De diagnose van osteochondrose van de lumbale wervelkolom is gebaseerd op klinische gegevens en gegevens uit aanvullende onderzoeksmethoden. De sleutelrol is weggelegd voor methoden als:
- Röntgenfoto van de lumbale wervelkolom;
- computertomografie van de lumbale wervelkolom;
- Magnetische resonantiebeeldvorming van de lumbale wervelkolom.
Röntgenfoto's van de lumbale wervelkolom moeten worden uitgevoerd in 2 onderling loodrechte projecties: direct posterieur en lateraal. Met dergelijke afbeeldingen kunt u de vorm, contouren en structuur van de wervellichamen, de hoogte en vorm van de tussenwervelschijven, afwijkingen in de structuur van de wervelkolom en natuurlijke rondingen zien. Om de tussenwervelgewrichten en foramina tussenwervelschijven weer te geven, worden röntgenfoto's gemaakt in schuine projecties. Om pathologische mobiliteit van individuele lumbale segmenten te identificeren (wat een teken is van osteochondrose), wordt radiografie uitgevoerd onder functionele tests, dat wil zeggen in de positie van flexie en extensie van de wervelkolom. Normaal gesproken is de verandering in de hoogte van de tussenwervelschijven in het voorste of achterste gedeelte duidelijk zichtbaar in overeenstemming met de richting van de kanteling van het lichaam; bij osteochondrose verandert de hoogte van de schijf, vanwege de functionele blokkering van een van de segmenten, niet tijdens flexie of extensie. Bij pathologische mobiliteit wordt de verplaatsing van de wervels naar voren of naar achteren bepaald. De belangrijkste radiologische symptomen van osteochondrose zijn onder meer vernauwing van de tussenwervelruimte, pathologische mobiliteit en verplaatsing van de wervellichamen, afzetting van zouten in het schijfweefsel (calcificatie), de vorming van marginale gezwellen van de wervellichamen, verdichting van de wervel aan de grens met de aangetaste schijf (subchondrale sclerose). Röntgenfoto's van de lumbale wervelkolom zijn een routinematige onderzoeksmethode, die geleidelijk aan betekenis verliest tegen de achtergrond van de actieve introductie van nieuwe en meer informatieve onderzoeksmethoden (CT en MRI). Röntgenfoto's van het lumbale gebied worden nu gebruikt als screening-diagnostische methode.
Een CT-scan van de lumbale wervelkolom wordt ook uitgevoerd met behulp van röntgenfoto's, maar de blootstelling aan straling van het lichaam is aanzienlijk minder dan bij röntgenfoto's. Het onderzoek wordt uitgevoerd liggend op de tafel van een speciaal apparaat: een computertomograaf; het is absoluut pijnloos. De resulterende beelden worden verwerkt met behulp van een computer en laten u aanzienlijk meer structuren zien dan bij radiografie van de wervelkolom.
MRI is een techniek waarbij gebruik wordt gemaakt van elektromagnetische straling om beelden te creëren. Het onderzoek wordt ook liggend uitgevoerd op een tafel die in de tomograafkamer schuift. MRI is onschadelijk en pijnloos.
Met CT of MRI van de lumbale wervelkolom kunt u alle structuren van de wervelkolom zien, zorgvuldig de tussenwervelschijven onderzoeken (zowel de nucleus pulposus als de annulus fibrosus) en het foramina tussenwervelschijven, de inhoud van het wervelkanaal. Zelfs een klein uitsteeksel van de tussenwervelschijf zal niet onopgemerkt blijven. Deze methoden (vooral MRI) maken het mogelijk om de richting van de hernia, indien aanwezig, en de mate van compressie van de zenuwwortels en het ruggenmerg te bepalen. Deze onderzoeksmethoden zijn dus veel informatiever bij de diagnose van osteochondrose van de lumbale wervelkolom dan radiografie. Bovendien maken ze het mogelijk om niet alleen osteochondrose te diagnosticeren, maar ook andere ziekten (tumoren, stoornissen van de bloedsomloop in het ruggenmerg, abcessen, aangeboren afwijkingen in de structuur van de wervelkolom en het ruggenmerg), wat belangrijk is bij het uitvoeren van differentiële diagnose van de oorzaken van rugpijn.
Osteochondrose van de lumbale wervelkolom is een ziekte die meestal rugpijn veroorzaakt. Het is in feite de vernietiging van tussenwervelschijven. Door osteochondrose van de lumbale wervelkolom verliest een persoon vaak zijn vermogen om te werken, omdat de ziekte naast pijn kan leiden tot verminderde mobiliteit van de wervelkolom, het onvermogen om te zitten, staan en lopen. De symptomen van deze ziekte zijn niet-specifiek en vereisen aanvullende onderzoeksmethoden om de diagnose nauwkeurig te bevestigen. De meest informatieve en veilige moderne methode voor het diagnosticeren van osteochondrose is MRI van de wervelkolom.